برای کلاس‌های زبان ؛ ترجمه فارسی کتاب اوباما

رو جلد و چند صفحه اول ؛ لطفا غلط های مترجم را پیدا کنید

همکلاسی‌های عزیز ؛ لطفا یادبگیرید؛ اگر برای نمره‌تون خوب نباشه برای قلبتون خوبه!

خطوط 100 مگابیت برای خانواده های استرالیایی

آقای کوین رود، نخست وزیر استرالیا امروز اعلام کرد دولت استرالیا قصد دارد بزرگترین پروژه زیربنایی در تاریخ این کشور را آغاز کند.

فکر می کنید بزرگترین پروژه زیربنایی این کشور در چه موردی می تواند باشد؟ صنایع؟ نظامی؟ یا انرژی؟ هیچکدام، دولت استرالیا به خوبی دریافته که مهم ترین عامل در پیشرفت، ارتباطات و اینترنت است. به همین دلیل بودجه ای معادل 31 میلیارد دلار آمریکا برای اجرای گسترده ترین شبکه کشور در نظر گرفته است.

هدف این است که طی هفت سال آینده 90 درصد خانه های استرالیا به شبکه و اینترنت با پهنای باند 100 مگابیت متصل شوند. البته 10 درصد باقی مانده هم فراموش نشده اند. برای آنها دسترسی به شبکه بیسیم با سرعت 12 مگابیت فراهم خواهد شد.

به گفته آقای رود، این پروژه برای 37 هزار نفر شغل جدید ایجاد خواهد کرد. کشور استرالیا به دلیل وسعت زیاد با مشکل در توسعه زیرساخت های ارتباطی مواجه است. هدف این پروژه این است که مشکلات دسترسی فعلی را حل کند. و این امکان را در اختیار جمعیت پراکنده استرالیا قرار دهد تا به شبکه و اینترنت فوق سریع دسترسی داشته باشند.

توضیحات:

100 مگابیت = 102,400 (100,000) کیلوبیت

چند مقایسه در سرعت های دسترسی:

سرعت متوسط خطوط اینترنت دیال آپ (کارت اینترنت ) = 48 کیلوبیت

سرعت دسترسی به اینترنت ADSL در کاربران خانگی ایران = 128 کیلوبیت

http://www.narenji.ir/content/view/1288/54/

رویترز - Sydney Morning Herald

متنی جالب برای آموختن زبان ؛ تقدیم به همه ایرانیان جویای زبان آموزی!

1. این متن یکی از کارهای عملی این ترم برای کلاس‌های زبانآموزی است ؛ اما برای دیگر کلاس‌ها و برای همه مشتاقان روش‌های جدید زبان آموزی هم مفید خواهد بود.
   
2. امیدوارم بچه‌های همکلاسی عزیز رشته مترجمی هم یاوری ویژه برسانند.
   
3. روی متن کار کنید و منتظر پست‌های بعدی هم باشید.
   
4. متن فارسی این کتاب هم منتشر شده ؛ ولی تا این‌جای کار بهم نچسپیده ؛ قشنگ و دلچسپ نبود؛ به‌موقع معرفی خواهم کرد.شما هم نظر بدهید.
   

Barack Obama

Dreams from My Father

A Story of Race and Inheritance

"For we are strangers before them,

and sojourners, as were all our fathers.

1 CHRONICLES 29:15

PREFACE TO THE 2004 EDITION

A LMOST A DECADE HAS passed since this book was first published.

As I mention in the original introduction, the opportunity to write the book came while I was in law school, the result of my election as the first African-American president of the Harvard Law Review.

In the wake of some modest publicity, I received an advance from a publisher and went to work with the belief that the story of my family, and my efforts to understand that story, might speak in some way to the fissures of race that have characterized the American experience, as well as the fluid state of identitythe leaps through time, the collision of cultures-that mark our modern life.

Like most first-time authors, I was filled with hope and despair upon the book's publication-hope that the book might succeed beyond my youthful dreams, despair that I had failed to say anything worth saying.

The reality fell somewhere in between.

The reviews were mildly favorable.

People actually showed up at the readings my publisher arranged.

The sales were underwhelming.

And, after a few months, I went on with the business of my life, certain that my career as an author would be short-lived, but glad to have survived the process with my dignity more or less intact.

I had little time for reflection over the next ten years.

I ran a voter registration project in the 1992 election cycle, began a civil rights practice, and started teaching constitutional law at the University of Chicago.

My wife and I bought a house, were blessed with two gorgeous, healthy, and mischievous daughters, and struggled to pay the bills.

When a seat in the state legislature opened up in 1996, some friends persuaded me to run for the office, and I won.

I had been warned, before taking office, that state politics lacks the glamour of its Washington counterpart; one labors largely in obscurity, mostly on topics that mean a great deal to some but that the average man or woman on the street can safely

ignore (the regulation of mobile homes, say, or the tax consequences of farm equipment depreciation).

Nonetheless, I found the work satisfying, mostly because the scale of state politics allows for concrete results-an expansion of health insurance for poor children, or a reform of laws that send innocent men to death row-within a meaningful time frame.

And too, because within the capitol building of a big, industrial state, one sees every day the face of a nation in constant conversation: inner-city mothers and corn and bean farmers, immigrant day laborers alongside suburban investment

bankers-all jostling to be heard, all ready to tell their stories.

A few months ago, I won the Democratic nomination for a seat as the U.S. senator from Illinois.

It was a difficult race, in a crowded field of well-funded, skilled, and prominent candidates; without organizational backing or personal wealth, a black man with a funny name, I was considered a long shot.

And so, when I won a majority of the votes in the Democratic primary, winning in white areas as well as black, in the suburbs as well as Chicago, the reaction that followed echoed the response to my election to the Law Review.

Mainstream commentators expressed surprise and genuine hope that my victory signaled a broader change in our racial politics.

Within the black community, there was a sense of pride regarding my accomplishment, a pride mingled with frustration that fifty years after Brown v. Board of Education and forty years after the passage of the Voting Rights Act, we should still be celebrating the possibility (and only the possibility, for I have a tough general election coming up) that I might be the sole African American-and only the third since Reconstruction-to serve in the Senate.

My family, friends, and I were mildly bewildered by the attention, and constantly aware of the gulf between the hard sheen of media reports and the messy, mundane realities of life as it is truly lived.

Just as that spate of publicity prompted my publisher's interest a decade ago, so has this fresh round of news clippings

encouraged the book's re-publication.

For the first time in many years, I've pulled out a copy and read a few chapters to see how much my voice may have changed over time.

I confess to wincing every so often at a poorly chosen word, a mangled sentence, an expression of emotion that seems indulgent or overly practiced.

I have the urge to cut the book by fifty pages or so, possessed as I am with a keener appreciation for brevity.

I cannot honestly say, however, that the voice in this book is not mine-that I would tell the story much differently today than I did ten years ago, even if certain passages have proven to be inconvenient politically, the grist for pundit commentary and opposition research.

What has changed, of course, dramatically, decisively, is the context in which the book might now be read.

I began writing against a backdrop of Silicon Valley and a booming stock market; the collapse of the Berlin Wall; Mandela-in

slow, sturdy steps-emerging from prison to lead a country; the signing of peace accords in Oslo.

Domestically, our cultural debates-around guns and abortion and rap lyrics-seemed so fierce precisely because Bill Clinton's Third Way, a scaled-back welfare state without grand ambition but without sharp edges, seemed to describe a broad, underlying consensus on bread-and-butter issues, a consensus to which even George W. Bush's first campaign, with its "compassionate conservatism," would have to give a nod.

Internationally, writers announced the end of history, the ascendance of free markets and liberal democracy, the replacement of old hatreds and wars between nations with virtual communities and battles for market share.

And then, on September 11, 2001, the world fractured.

It's beyond my skill as a writer to capture that day, and the days that would follow-the planes, like specters, vanishing into steel and glass; the slow-motion cascade of the towers crumbling into themselves; the ash-covered figures wandering the streets; the anguish and the fear.

Nor do I pretend to understand the stark nihilism that drove the terrorists that day and that drives their brethren still.

My powers of empathy, my ability to reach into another's heart, cannot penetrate the blank stares of those who would murder innocents with abstract, serene satisfaction.

What I do know is that history returned that day with a vengeance; that, in fact, as Faulkner reminds us, the past is never dead and buried-it isn't even past.

This collective history, this past, directly touches my own.

Not merely because the bombs of Al Qaeda have marked, with an eerie precision, some of the landscapes of my life-the buildings and roads and faces of Nairobi, Bali, Manhattan; not merely because, as a consequence of 9/11, my name is an irresistible target of mocking websites from overzealous Republican operatives.

But also because the underlying struggle-between worlds of plenty and worlds of want; between the modern and the ancient; between those who embrace our teeming, colliding, irksome diversity, while still insisting on a set of values that binds us together, and those who would seek, under whatever flag or slogan or sacred text, a certainty and simplification that justifies cruelty toward those not like us-is the struggle set forth, on a miniature scale, in this book.

I know, I have seen, the desperation and disorder of the powerless: how it twists the lives of children on the streets of Jakarta or Nairobi in much the same way as it does the lives of children on Chicago's South Side, how narrow the path is for them between humiliation and untrammeled fury, how easily they slip into violence and despair.

I know that the response of the powerful to this disorder-alternating as it does between a dull complacency and, when the disorder spills out of its proscribed confines, a steady, unthinking application of force, of longer prison sentences and more sophisticated military hardware-is inadequate to the task.

I know that the hardening of lines, the embrace of fundamentalism and tribe, dooms us all.

And so what was a more interior, intimate effort on my part, to understand this struggle and to find my place in it, has

converged with a broader public debate, a debate in which I am professionally engaged, one that will shape our lives

and the lives of our children for many years to come.

The policy implications of all this are a topic for another book.

Let me end instead on a more personal note.

Most of the characters in this book remain a part of my life, albeit in varying degrees-a function of work, children, geography,

and turns of fate.

The exception is my mother, whom we lost, with a brutal swiftness, to cancer a few months after this book was published.

She had spent the previous ten years doing what she loved.

She traveled the world, working in the distant villages of Asia and Africa, helping women buy a sewing machine or a milk cow or an education that might give them a foothold in the world's economy.

She gathered friends from high and low, took long walks, stared at the moon, and foraged through the local markets of Delhi or Marrakesh for some trifle, a scarf or stone carving that would make her laugh or please the eye.

She wrote reports, read novels, pestered her children, and dreamed of grandchildren.

We saw each other frequently, our bond unbroken.

During the writing of this book, she would read the drafts, correcting stories that I had misunderstood, careful not to comment on my characterizations of her but quick to explain or defend the less flattering aspects of my father's character.

She managed her illness with grace and good humor, and she helped my sister and me push on with our lives, despite our dread, our denials, our sudden constrictions of the heart.

I think sometimes that had I known she would not survive her illness, I might have written a different book-less a meditation on the absent parent, more a celebration of the one who was the single constant in my life.

In my daughters I see her every day, her joy, her capacity for wonder.

I won't try to describe how deeply I mourn her passing still.

I know that she was the kindest, most generous spirit I have ever known, and that what is best in me I owe to her.

سلام ؛ برای همه همکلاسی‌ها

درسته که آغاز بهار ، آغاز شکفتن است و برای همراهی با این شکفتن نیکو است که گل و بلبلی سخن بگوییم ؛ اما تا خود را در آیینه قرار ندهیم به شکفتن و به حیات دسترسی پیدا نمی‌کنیم ؛ و بهترین آیینه ،همکلاسی‌هایند، یا دست‌کم همکلاسی‌ها می‌توانند از بهترین آیینه‌های شکفتن در زندگی شخصی و زندگی اجتماعی محلی و جهانی برای یک انسان در عصر ما باشند. به‌ویژه برای محو و ریشه‌کنی ایرانی‌بازی‌ها ، چه کسی بهتر از یک همکلاسی منتقد؟ پس اجازه بدهید از « دوستان همکلاسی تنبل بسیار عزیزم » گله کنم که :

1. قرار بود همه دوستان ـ دانشکده مدیریت و اقتصاد ، دانشکده خبر ، و دانشکده صداوسیما ـ « بابی از باب آشنایی » را بگشایند و با قلم رنجه‌کردن ، به سؤالات پاسخ دهند و بفرستند که تعداد قابل توجهی تنبل بسیار عزیز هنوز در خواب زمستانی اند، خداوند کرم کرده بیدارشان گرداناد!
   
2. تعدادی از دوستان در فرستادن عکس‌هایشان ابتکارات خیلی جالبی به خرج داده و خوش سلیقگی کرده بودند و به جای عکس نخراشیده پرسنلی دوره طفولیتشان ، عکس های بسیار جالبی فرستاده بودند ؛ مثلا از محل کار ، آن هم درست در لحظه ارسال؛ یا از تازه‌ترین سفرشان یا . . . به هرحال ، هر همکلاسی که ابتکار به خرج می‌دهد ، دستش بوسیدنی است و اندیشه‌اش روییدنی؛ دست‌بوسیم ، بسیار! به ویژه آن‌ها که پاسخ‌های دقیق و حرف‌هایی زده‌بودند که نشان از همت بلند ایرانی‌شان داشت. چراکه آن کس که برای پاسخ به یک همکلاسی وقت می‌گذارد ، نهایت لطف انسانی و ایرانی خود را نشان می‌دهد.بازهم بر ذهن و جان و دست و دیده‌تان بوسه می‌زنم.
   
3. همکلاسی‌های عزیز تنبل کلاس‌های زبان عمومی و تخصصی که قرار بود دنبال متن اصلی کتاب اوباما و صوتی آن بگردند و برای من هم بفرستند ، چی شد چرا نفرستادند؟!... امیدوارم روزی در کشور ما پسر شجاعی پیدا شود و این رسم کشوربرباد‌دهِ تعطیلی زندگی در ایران را ـ و از جمله تنبلی کسالت‌آور و ضد آموزشی رایج شده در کشورمان را ـ از تاریخ و فرهنگمان حذف کند.
   
4. من ، به عنوان یک همکلاسی ، خودم این کار را کردم و نخستین بخش این کتاب را در پست بعدی قرار می‌دهم.
   
5. اگر مشکل فنی پیش نیاید ، صوتی آن را هم با صدای خود اوباما خواهم گذاشت.
   
6. امیدوارم این کار و کارهای بعدی که روی این متون انجام خواهیم داد ، پاسخی باشد به شمار بسیار بسیار زیاد ایرانیانی که همواره می‌پرسند : « چگونه زبان بخوانم ؟ » .
   

سلام؛ سال نو مبارک

فصل شستن جسم و جان در چشمه حیات برشما ـ وبلاگ‌نگاران و وب‌نوردان ـ و بر جمله کسانتان مبارک

امیدمندم در سال تازه چشمه‌های حیات در زندگی‌تان جاری گردد و جانتان در همه روزان و شبان 88 سرشار از شادمانی باد

پسش‌عیدانه ؛ پیشکش به همه همکلاسی‌هایم

مجنون هنگام راه رفتن كسي را به جز ليلي نمي ديد. روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون بدون اين كه متوجه شود از بين او و مهرش عبور كرد. مرد نمازش را قطع كرد و داد زد هي چرا بين من و خدايم فاصله انداختي مجنون به خود آمد و گفت: من كه عاشق ليلي هستم تورا نديدم تو كه عاشق خداي ليلي هستي چگونه ديدي كه من بين تو و خدايت فاصله انداختم ؟

لشکر گوسفندان که توسط یک شیر اداره می‌شود، می‌تواند لشکر شیران را که توسط یک گوسفند اداره می‌شود، شکست دهد. "نارسیس"

برای کشتن یک پرنده یک قیچی کافی ست. لازم نیست آن را در قلبش فرو کنی یا گلویش را با آن بشکافی . پرهایش را بزن ...خاطره پریدن با او کاری می کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند .

هنگامی که دری از خوشبختی به روی ما بسته میشود ، دری دیگر باز می شود ولی ما اغلب چنان به دربسته چشم می دوزیم که درهای باز را نمی بینیم. "هلن کلر"

برای پخته شدن کافیست که هنگام عصبانیت از کوره در نروید

همیشه بهترین راه را برای پیمودن می بینیم اما فقط راهی را می پیماییم که به آن عادت کرده ایم. " پائولو کوئلیو"

چند خبر مهم

برنامه همایش را عوض کردند ؛ بنابراین :

1. تمام کلاس‌های روز دو شنبه ( مدیریت و اقتصاد / همه زبان‌ها ) تشکیل می‌شود ؛ این جلسه هیچ غیبتی پذیرفته نیست.
   
2. تمام کلاس‌های روز سه شنبه ( دانشکده صداوسیما و دانشکده خبر/ خبر 4 و سیاستگذاری خبری ) تشکیل نمی‌شود ؛ جلسه بعد ان‌شاء الله 88.01.18 تشکیل خواهد شد.لطفا مطالعه و سرچ یادتان نرود. کلاس 2.0 امسال تعطیلات نداردو همچنان باز است؛ سربزنید.
   

فردا شب مباحث درس دو شنبه را می‌گذارم ؛ لطفا مطالعه کنید و با تمرین سرکلاس بیایید. یادتان باشد به هیچ وجه نباید در این جلسه فارسی صحبت کنید و 5-7 دقیقه درباره خودتان به انگلیسی حرف بزنید.

کلاسی دیگر هم به سرانجام رسید!...

روز پنج‌شنبه یکی دیگر از کلاس‌هایم به سرانجام رسید ؛ نمی‌گویم تمام شد یا به پایان رسید ؛ چون هیچ کلاسی در این عالم ـ اگر کلاس باشد ـ به خط پایان نمی‌رسد ؛ اما شاید ـ وامیدمندم که چنین باشد که ـ به سرانجامی رسیده باشد. این را باید همکلاسی‌هایم بگویند.

کلاس ، یک دوره فوق‌العاده فشرده بود؛ از خبر مبتدی تا بسیار پیشرفته! عنوانش البته « خبر ؛ مصاحبه ؛ گزارش ؛ و چند چیزدیگر » بود.

راستش؛ من با این عنوان‌ها و تقسیم‌بندی‌های دهه 30 و 40 بسیار مشکل دارم: فرق هم نمی‌کند که 30 و 40 محمدی باشد یا 30 و 40 مسیحی ! ... به هرحال مال امروز نیست؛ بیش‌تر مال تنبل‌هایی است که نه حال وب‌نوردی دارند نه حال خودنوردی و کوه‌نوردی ـ گیر ندین! همان سیر آفاق و انفس ِکهنسال است ـ . این باور درباره دانشجوی تنبل و استاد تنبل ، درباره هردو ، کاملا صادق است. اصولا این دو تنبل عزیز لازم و ملزوم و حتی علت و معلول همدیگرند.گرچه گاهی فکر می‌کنم اگر راست راستی دانشجو بخواهد تنبل‌ترین استاد را هم به تحرک و نوآوری وامی‌دارد.

به هر حال ؛ این نیزبگذشت و به گذشته‌ها پیوست. ان‌شاءالله دوستان و همکلاسی‌های خوب این کلاس از آن بهره‌ای درخور برگرفته باشند.

کلاس ـ و به ویژه کلاس‌هایی از این دست که در 3 روز به اندازه یک دوره کارشناسی باید فراگرفت و فراگیراند! ـ جای نکته‌یابی و نکته‌گزینی است؛ به قول خودم ای‌کاش ضربدرهای خوبی در ذهن این دوستان زده باشم و سرنخ‌های خوبی در دستشان نهاده باشم.

امید که بتوانم درباره نظرخواهی‌هایی که مرحمت کردند و برایم قلمی فرمودند ، نکاتی را رسانه‌نگاری کنم.

وحرف آخر آن که : هنگام خداحافظی حس غریبی پیداکرده‌بودم که خودم هم باورم نمی‌شد؛ هرکس خداحافظی می‌کرد من دلم می‌گرفت و احساس می‌کردم عزیزی از عزیزانم گام در راه سفر می‌نهد؛ نمی‌دانم چگونه شد که در این دوره بسیار کوتاه این همه دلبسته این دلبندکان گشتم.

باشد که هرکدام فرزندی از فرزندان دلبرده‌ام گردند: رسانه‌نگار انی معمار و مجتهد ؛ نه مقلدانی بساز بفروش.

ایدون باد قلم‌هاشان و قدم‌هاشان.

شعری در وصف اولین جلسه کلاس استاد ابطحی

قبل از تشکیل کلاس استاد ابطحی ، بچه های کلاس درباره مرام ، اخلاق ، نوع برخورد ، وضعیت کلاس داری ، حضور و غیاب و نمره دادن ایشان از بنده سئولاتی کردند که این حقیر در جواب چیزی جز تعریف و تمجید نگفت .اما با آمدن استاد به کلاس تمام آن مطالب چیزی جز سراب نبود و بر خلاف اظهارات بنده ، که استاد ابطحی را سخت گیر معرفی نکرده بودم ، موضوع کاملا عوض شد و این سرآغاز ارسال پیامک های اعتراض آمیز بود . پیامک پشت پیامک و این شد که تصمیم گرفتم چند بیتی در وصف کلاس خدمتتان تقدیم کنم که دیگر من نباشم که ندانسته حرف بزنم .

رفقا انشالله مرا می بخشید.

دوستدار همه شما مجید کریمی

+ نوشته شده توسط مجید کریمی در دوشنبه پنجم اسفند 1387 و ساعت 11:9 |

شعری در وصف اولین جلسه کلاس استاد ابطحی

سه شنبه آخر بهمن به هر ساز

شدش درس خبربنویسی آغاز

جناب " ابطحی " استاد ما بود

به رسم الخط اخبار آشنا بود

منم چون قبلا او را دیده بودم

مرامش را کمی سنجیده بودم

بنابر سابقش گفتم به یاران

کنید اکنون گزینش درس ایشان

یقینا رد نماییم زیرسبیلی

ز او هر مشق و انشاء طویلی

برای برگه های امتحانی

دهد همواره بوی مهربانی

به تحریکات اینجانب شد آخر

خیال جملگی آسوده خاطر

به رسم و عادت ایرانی بازی

تمامی طالب تنبل نوازی

خلاصه حضرت استاد اومد

دیسیپلین در نگاهش موج می زد

بگفتا راه و رسمم باشد اینجور

که هست از فکر و اوهام شما دور

اگر حاضر نباشی راس ساعت

ببینی جدیت را بی نهایت

همه در گفتمان شرکت نمایید

وگرنه در کلاس تو (۲) نیایید

مدور صندلی ها را بچینید

اگر مشتاق دانش بیش از اینید

اگر چه بنده استادی ثقیفم

کنون همراهتان در یک ردیفم

بدور از تنبلی در علم و دانش

کنید این شیوه را در من ستایش

کلامش چون در نایاب دیدم

به عزمی راسخ این واحد گزیدم

ولی من بودم و یک عده شاکی

پیامک پشت هم از شکوه حاکی

که ما را ابتدا تازانده بدجور

از این پس خاطر ما گشته رنجور

چنین الطاف اینجانب " کریمی "

ببار آورد اوضاع وخیمی

همه اکنون دچار اضطرابند

ندیدند آب و دربند سرابند

از این تحصیل معلومات هیهات

که عمری رفت و شد ابطال اوقات

به هر صورت به قول و گفته او

تعهد را ببین هر دم فراسو

به درسش دارم اکنون اشتیاقی

پس از این ماجرا ، القصه باقی

پیشکش به همکلاسی‌های جدیدم ؛ رشته مترجمی خبر دانشکده خبر

To pay or not to pay, is THAT the question?

March 03, 2009

Forrester just released a report titled "Add Sponsored Conversations To Your Toolbox," authored by Sean Corcoran.

mart gave some bloggers a free shopping spree in exchange for a blog post about the experience — a practice we call sponsored conversation. With appropriate protections for disclosure and authenticity, this practice will take its place alongside public relations and advertising activities in the blogosphere. Marketers should take advantage of sponsored conversation as an entrée into the online conversation. To succeed, you should get to know the bloggers you plan to work with and set expectations across your organization.

What's interesting is how Forrester is pretty deliberately putting this approach into a category of its own, alongside it's predecessors or cohorts (depending on your position), advertising and P.R. and in doing so, plays a part in terms of legitimizing or formalizing an emerging practice.His colleague Jeremiah Owyang covers it here and Brian Morrissey at Adweek covers it here. Marshall Kirkpatrick from ReadWriteWeb takes a strong counterposition here.

was interviewed for this piece by Sean, as was Chris Brogan, who participated in the aforementioned Kmart program, sits on the board of IZEA - the company behind the program (and the one formally known as PayPerPost). Chris responds specifically to Marshall with this post.

ere's the thing. In my time in this space thus far in a formal capacity (i.e. crayon), I've worked on two pretty public and well received programs: My ooVoo Day and the Panasonic CES program. In the former example, both Marshall and Chris were participants; in the latter one, Chris was one of the bloggers. I'm not sure I would call either of these programs "sponsored conversations". In fact, crayon calls them "tactical hooks" - a mash-up of the best (practices) of the advertising and social media worlds. Put differently, we believe that influencer outreach should be treated with the same consideration, commitment and investment as a traditional communications program from both a planning and production standpoint.

t's imperative to give influencers both a reason to believe and a reason to behave. Too often, we are lazy, greedy and gratuitous in terms of what we expect from bloggers and the like and essentially what we expect back from them, relative to what we put in, in the first place.

n a personal capacity, I've participated in both the Nikon D80 giveaway and the Sears program (part 2 of IZEA's Kmart 1-2 punch). In both cases, I wouldn't say this remotely smacked of PayPerPost; nor would I say my conversation was sponsored. In some respects,this is no different than a "celebrity" (TRUST me, I'm using that loosely) sponsorship - from loaning a star diamonds on Oscar night to adorning Tiger Woods with a cacophany of swooshes in exchange for mega moolah.

guess the point is where on the continuum does blogger or influencer outreach fall. Personally, I believe we should be calling this "blogger/influencer outreach" and not "sponsored conversation". Let me also be very clear (and you can see from the definition), that I don't think Sean meant this to be taken in a negative light. I spoke with him and we had a great conversation. I think the real ambiguity and problem lies with us (i.e. the readers of the report; the commentators and so called social media experts etc).

art of the problem lies with the fact "sponsored conversation" sounds a bit like "paid search" does it not? Putting two terms which seemingly mean exact opposites together and in doing so, creates a rather jarring disconnect.

Part of the problem as well lies in the endless, boring and inaccurate comparison between the new class of content creators (bloggers if you wish) and journalists. They're not...at least for the most part.

And so we come back to the two core issues:

1. Should bloggers be compensated in any way, shape or form for their time, effort, energy, passion and contribution. The answer can only be a resounding YES, with standard terms and conditions (disclosure, transparency etc) which make both common sense and business sense.

1. s expecting bloggers (in return for aforementioned compensation) to write, talk, post, create etc about their experiences, reflections, ideas, participation crossing a line? The answer here is a resounding NO, provided there is adequate disclosure and transparency.

1. 
   

1. 
   

Come on people. Grow up and wisen up. This is a nascent industry and space which is learning and maturing all the time. What we have here is in many respects no different to how the world was, but in many respects is also incredibly and completely different. It's time to get off our high horses and open our minds, instead of stubbornly holding on to and exhibiting self-righteous, hypocritical and close-minded positions.

Whatever you call them, "sponsored conversations" are here to stay. And just like the vast differences between crap and mediocre creative (lumped together) and inspiring/breakthrough creative, so too will there be a marked difference between influencer programs that stand out from the crowd or get trampled by it.